"Oké lamlullen, trek uw oren goed open want mijn tijd is te waardevol om dingen te herhalen. Die klootzak van een Carry mag dan wel de wijvenhandel in zijn hebberige klauwen hebben, wij controleren nog altijd de invoer én verhandeling van Het Spul, wat van ons - in normale omstandigheden - behoorlijk belangrijke jongens maakt in deze buurt; het soort jongens waar ge moeilijk naast kunt kijken. Spijtig genoeg krijg ik gisteren van de lui die mijn aanvoer controleren te horen dat zij niets meer hebben omdat ene Carry Smeghmans met al Het Spul weg is. Alles! Ik dacht nochtans dat wij genoeg volk hadden om ons ervan te verzekeren dat niets door de mazen van ons net zou glippen..."
- "Ja maar baas..."
- "Hou uw smoel als ge weet wat goed voor u is, Peeters! Ik wil weten hoe die eikel een stuk van onze taart heeft kunnen afbietsen zonder dat wij er iets van wisten! Niets? Niemand die ook maar een idee heeft hoe dat zou kunnen? Laat mij het u zeggen, godverdomme: omdat die lul niet de hele tijd op die wijven ligt te kwijlen! Hij controleert heel die business; hij kiest er twee om mee over straat te lopen, twee om hem te voederen als hij erom vraagt en één - allicht uw moeder, Peeters - om zijn gat af te kuisen als hij net op de kop van een of andere idioot die zo dom was niet uit zijn doppen te kijken, gekakt heeft en momenteel, mijne heren, is dat mijn kop. Verder blijft hij met zijn fikken van de wijven af! Het mag dan wel een eersteklas etter zijn, professioneel is hij wél. En ik weet niet of het ligt aan de stront die ik langs mijn oren in mijn kraag voel glijden of aan het gekrawietel van de kevers die eruit komen gekropen, maar één vraag dringt zich op: waarom betaal ik elke godverdomse mongool in dit lokaal?! Denkt ge godverdomme dat ik betaal voor idiotie? Dat ik mijn weg naar de top gevochten heb om dit als fopprijs in handen geduwd te krijgen?! Ik vroeg om bikkelharde gasten die er niet voor terugdeinzen om een 12-jarige in elkaar te rammen! Het soort kerels dat niet eens dénkt aan de gevolgen van zo'n daad!
Nu, aangezien ik uit de recente gebeurtenissen heb afgeleid dat ik alles wat ook maar enige hersenactiviteit vereist beter zélf doe, ben ik met de jongens van de aanvoer gaan praten. De volgende levering is geen probleem: ze hebben het gedaan gekregen dat ze gebeld worden van zodra de vrachtwagen nog maar aan de horizon verschijnt. Het probleem is dat onze inkomsten danig geslonken zijn, logisch ook als een stelletje debielen niet voorkomt dat Het Spul gestolen wordt terwijl ze er bij wijze van spreken staan op te kijken - al klopt dat niet helemaal, want ze konden hun ogen niet van de mooie wijvensnoetjes houden. Of van dat van Peeters' moeder, al kunt ge dat nog bezwaarlijk een wijf noemen; een wijf met meer borsthaar dan ikzelf spreek ik altijd aan met 'meneer'.
Maar goed, aan die inkomsten doe ik wel iets, al moet ik er heel Peeters' garderobe voor verpatsen op een straathoek. Voorts gaan we de zaken anders aanpakken; het wordt tijd dat ik wat professionalisme in uw koppen ram:
Eén: geen rechtstreekse verkoop meer. Wie om Spul komt vragen, laat ge betalen, stuurt ge door naar Struyf, die ze vertellen hoeveel ze van wat willen. Struyf stuurt de klant door naar Walschaerts die de bestelling nogmaals opneemt en Het Spul overhandigt..."
- "Waarom twee keer bestellen, baas?"
- "Omdat, druiloor, Struyf mijn rechterhand Vicheaux komt vertellen wie wat en hoeveel besteld heeft, zodat we op het einde van de week gewoon de boeken moeten raadplegen om te zien of niemand van onze geldontvangers ons beduvelt en denkt met een aardig zakcentje naar huis te kunnen gaan.
Op het einde van de week geeft iedereen het geld af, wordt alles nageteld, betaal ik de soldij uit aan jullie, het domste stelletje gespuis dat ik in mijn leven gezien heb, en is iedereen tevreden. Iedereen? Nee, niet Carry, want nog vóór die gatpuist beseft dat zijn stunt er één van het eenmalige soort was, hebben wij het hele zaakje weer in handen.
Twee: als klanten moeilijk doen, slaan we niet meer meteen op hun gezicht. Het schrikeffect is misschien groter, maar uiteindelijk is het zelfmoord: we weten dat we in het oog gehouden worden. We geven hen gewoon wat minderwaardig spul - zuurtjes, pikzout, hosties... - mee naar huis en vallen hen aan wanneer ze het het minst verwachten, zijnde...? Niemand?"
- "Na school aan het klimrek?"
- "Bingo!"
- "Ja maar baas..."
- "Hou uw smoel als ge weet wat goed voor u is, Peeters! Ik wil weten hoe die eikel een stuk van onze taart heeft kunnen afbietsen zonder dat wij er iets van wisten! Niets? Niemand die ook maar een idee heeft hoe dat zou kunnen? Laat mij het u zeggen, godverdomme: omdat die lul niet de hele tijd op die wijven ligt te kwijlen! Hij controleert heel die business; hij kiest er twee om mee over straat te lopen, twee om hem te voederen als hij erom vraagt en één - allicht uw moeder, Peeters - om zijn gat af te kuisen als hij net op de kop van een of andere idioot die zo dom was niet uit zijn doppen te kijken, gekakt heeft en momenteel, mijne heren, is dat mijn kop. Verder blijft hij met zijn fikken van de wijven af! Het mag dan wel een eersteklas etter zijn, professioneel is hij wél. En ik weet niet of het ligt aan de stront die ik langs mijn oren in mijn kraag voel glijden of aan het gekrawietel van de kevers die eruit komen gekropen, maar één vraag dringt zich op: waarom betaal ik elke godverdomse mongool in dit lokaal?! Denkt ge godverdomme dat ik betaal voor idiotie? Dat ik mijn weg naar de top gevochten heb om dit als fopprijs in handen geduwd te krijgen?! Ik vroeg om bikkelharde gasten die er niet voor terugdeinzen om een 12-jarige in elkaar te rammen! Het soort kerels dat niet eens dénkt aan de gevolgen van zo'n daad!
Nu, aangezien ik uit de recente gebeurtenissen heb afgeleid dat ik alles wat ook maar enige hersenactiviteit vereist beter zélf doe, ben ik met de jongens van de aanvoer gaan praten. De volgende levering is geen probleem: ze hebben het gedaan gekregen dat ze gebeld worden van zodra de vrachtwagen nog maar aan de horizon verschijnt. Het probleem is dat onze inkomsten danig geslonken zijn, logisch ook als een stelletje debielen niet voorkomt dat Het Spul gestolen wordt terwijl ze er bij wijze van spreken staan op te kijken - al klopt dat niet helemaal, want ze konden hun ogen niet van de mooie wijvensnoetjes houden. Of van dat van Peeters' moeder, al kunt ge dat nog bezwaarlijk een wijf noemen; een wijf met meer borsthaar dan ikzelf spreek ik altijd aan met 'meneer'.
Maar goed, aan die inkomsten doe ik wel iets, al moet ik er heel Peeters' garderobe voor verpatsen op een straathoek. Voorts gaan we de zaken anders aanpakken; het wordt tijd dat ik wat professionalisme in uw koppen ram:
Eén: geen rechtstreekse verkoop meer. Wie om Spul komt vragen, laat ge betalen, stuurt ge door naar Struyf, die ze vertellen hoeveel ze van wat willen. Struyf stuurt de klant door naar Walschaerts die de bestelling nogmaals opneemt en Het Spul overhandigt..."
- "Waarom twee keer bestellen, baas?"
- "Omdat, druiloor, Struyf mijn rechterhand Vicheaux komt vertellen wie wat en hoeveel besteld heeft, zodat we op het einde van de week gewoon de boeken moeten raadplegen om te zien of niemand van onze geldontvangers ons beduvelt en denkt met een aardig zakcentje naar huis te kunnen gaan.
Op het einde van de week geeft iedereen het geld af, wordt alles nageteld, betaal ik de soldij uit aan jullie, het domste stelletje gespuis dat ik in mijn leven gezien heb, en is iedereen tevreden. Iedereen? Nee, niet Carry, want nog vóór die gatpuist beseft dat zijn stunt er één van het eenmalige soort was, hebben wij het hele zaakje weer in handen.
Twee: als klanten moeilijk doen, slaan we niet meer meteen op hun gezicht. Het schrikeffect is misschien groter, maar uiteindelijk is het zelfmoord: we weten dat we in het oog gehouden worden. We geven hen gewoon wat minderwaardig spul - zuurtjes, pikzout, hosties... - mee naar huis en vallen hen aan wanneer ze het het minst verwachten, zijnde...? Niemand?"
- "Na school aan het klimrek?"
- "Bingo!"
0 reacties:
Een reactie plaatsen