Twintig voor negen was het, vijftien minuten stond hij er al, tien minuten over tijd was Klapschuif en vijf minuten zou het nog duren vooraleer Oswald de directie haar vet eens zou gaan geven en een boekje opendoen over Klapschuif als ze niet snel maakte dat ze op het appèl verscheen. Hij had niet eens les van de kalle, zij gaf Economie en Oswald deed Latijn-Moderne Talen, maar het was gebruikelijk dat het toezicht door iemand anders werd gedaan bij de examens.
Daar kwam ze dan eindelijk aangekakt, met die verzuurde melkgeur walmend uit haar te brede mond; het soort mond dat wangen overbodig maakt. Helaas had ze geen karakter dat haar vorte smoel overbodig maakte, dacht Oswald.
Mevrouw Klapschuif zag eruit als een dooie folkzangeres. Harig ook, vooral rond de mond en oksels. En anus.
"Sorry dat ik te laat ben kinderen, ik had mevrouw Walgsmeer nog wat te vertellen; ditjes en datjes, je weet wel."
Nee strontwijf, dat weet ik niet, dacht Oswald, alsook sorry mijn reet.
Oswald was er de man niet naar genoegen te nemen met dat soort halfslachtige, onwaarachtige verontschuldiginkjes en gooide zijn boekentas naar het wijf. Deze zweefde even door het zwerk (de boekentas, niet Klapschuif) alvorens haar (Klapschuif dus) vol op het achterhoofd te treffen, toen zij haar sleutel in het sleutelgat stak.
De andere studenten stonden als aan de grond genageld en zelfs Oswald schrok van zijn daad. Briesend van woede, met een roodaangelopen smoel die nog lelijker dan anders was, draaide ze zich om.
"Wie was dat?!"
Gelukkig was niemand in staat een woord uit te brengen. Het wijf haalde Oswalds agenda uit zijn tas. "Wie is die Oswald Smosbleys?!"
Oswald wees vliegensvlug naar Mermans Gerry, de permanent door oorontstekingen geteisterde, lijkbleke zoon van Danny "De Klak" Mermans, de uitbater van krantenwinkel "De Natte Gazet" van op de hoek (die overigens nooit dergelijk hoofddeksel had gedragen) (...een klak, geen natte gazet) (...die droeg hij immers dagelijks).
"Gij moet uw examen al niet meer maken!" tierde de kut.
- "Jamaar..."
- "Buiten!"
Oswald glimlachte. Zijn list was gelukt.
"Gij daar, met die domme grijns op uw smoel, gij moogt het ook afbollen!"
- "Jamaar..."
- "Zwijgen en oprotten! En alletwee geschorst, daar zorg ik wel voor!"
Oswald wist niet wat hem overkwam. Zijn list was toch gelukt? Waarom werd hij dan ook geschorst?
"Euh... Mag ik Oswald zijn boekentas dan terug, mevrouw?" probeerde hij.
- "Een boekentas op uw smoel kunt ge krijgen!" was het briesende strontwijfs repliek.
Oswald kon de verzuurde melk ruiken. Een weinig kokhalzen diende zich aan en het duurde niet lang vooraleer Oswald in de smiezen kreeg dat dit kokhalzen een gevolg zou krijgen.
Vliegensvlug griste hij Gerry's échte boekentas uit diens handen en vulde haar met zijn maaginhoud, alvorens de tot de rand met kots gevulde boekentas weer in Gerry's handen te duwen, waarbij hem niet ontgaan was dat een hoeveelheid kots zich al klotsend een weg naar diens t-shirt had gebaand.
Gerry begon hysterisch te huilen en smeet de boekentas de lucht in, slechts luttele seconden later recht op de kop van het wijf landend. Mevrouw Klapschuif zette het alras zelf op een overgeven - de geur was immers dusdanig penetrant dat zelfs háár reukzin de witte vlag hees - en een ijzingwekkende, door merg en been gaande, slechts door hardnekkig gekots gestokte gil vulde de gang.
Klapschuif stortte zich - nog steeds hevig overgevend - op Mermans Gerry en rukte hem de haren van het hoofd. Oswald probeerde ondertussen de brokken enigszins te lijmen door met een zakdoek de grootste kotsbrokjes uit de haardos van de hysterisch Klapschuif te peuteren, toen plots de directeur ten tonele verscheen.
Nadat Gerry naar het hospitaal afgevoerd was en terwijl men mevrouw Klapschuif een dwangbuis aan het omsnoeren was, moest Oswald - de enige die de directeur in staat scheen verslag uit te brengen van het gebeuren - euh... verslag uitbrengen van het gebeuren.
"...dus hoewel ik door het stron... euh... mevrouw Klapschuif geschorst was - en dan nog voor iets waar ik niets aan kon doen: Gérry had die boekentas naar haar hoofd geworpen - heb ik toch nog de kotsbrokjes uit haar haar proberen peuteren, meneer..."
- "Een daad van pure naastenliefde, jongeman! Maak je over die schorsing maar geen zorgen, die is kwijtgescholden.
Maar die Gerry, die gaat er van lusten...! Eens hij uit die coma ontwaakt is, tenminste..."
Daar kwam ze dan eindelijk aangekakt, met die verzuurde melkgeur walmend uit haar te brede mond; het soort mond dat wangen overbodig maakt. Helaas had ze geen karakter dat haar vorte smoel overbodig maakte, dacht Oswald.
Mevrouw Klapschuif zag eruit als een dooie folkzangeres. Harig ook, vooral rond de mond en oksels. En anus.
"Sorry dat ik te laat ben kinderen, ik had mevrouw Walgsmeer nog wat te vertellen; ditjes en datjes, je weet wel."
Nee strontwijf, dat weet ik niet, dacht Oswald, alsook sorry mijn reet.
Oswald was er de man niet naar genoegen te nemen met dat soort halfslachtige, onwaarachtige verontschuldiginkjes en gooide zijn boekentas naar het wijf. Deze zweefde even door het zwerk (de boekentas, niet Klapschuif) alvorens haar (Klapschuif dus) vol op het achterhoofd te treffen, toen zij haar sleutel in het sleutelgat stak.
De andere studenten stonden als aan de grond genageld en zelfs Oswald schrok van zijn daad. Briesend van woede, met een roodaangelopen smoel die nog lelijker dan anders was, draaide ze zich om.
"Wie was dat?!"
Gelukkig was niemand in staat een woord uit te brengen. Het wijf haalde Oswalds agenda uit zijn tas. "Wie is die Oswald Smosbleys?!"
Oswald wees vliegensvlug naar Mermans Gerry, de permanent door oorontstekingen geteisterde, lijkbleke zoon van Danny "De Klak" Mermans, de uitbater van krantenwinkel "De Natte Gazet" van op de hoek (die overigens nooit dergelijk hoofddeksel had gedragen) (...een klak, geen natte gazet) (...die droeg hij immers dagelijks).
"Gij moet uw examen al niet meer maken!" tierde de kut.
- "Jamaar..."
- "Buiten!"
Oswald glimlachte. Zijn list was gelukt.
"Gij daar, met die domme grijns op uw smoel, gij moogt het ook afbollen!"
- "Jamaar..."
- "Zwijgen en oprotten! En alletwee geschorst, daar zorg ik wel voor!"
Oswald wist niet wat hem overkwam. Zijn list was toch gelukt? Waarom werd hij dan ook geschorst?
"Euh... Mag ik Oswald zijn boekentas dan terug, mevrouw?" probeerde hij.
- "Een boekentas op uw smoel kunt ge krijgen!" was het briesende strontwijfs repliek.
Oswald kon de verzuurde melk ruiken. Een weinig kokhalzen diende zich aan en het duurde niet lang vooraleer Oswald in de smiezen kreeg dat dit kokhalzen een gevolg zou krijgen.
Vliegensvlug griste hij Gerry's échte boekentas uit diens handen en vulde haar met zijn maaginhoud, alvorens de tot de rand met kots gevulde boekentas weer in Gerry's handen te duwen, waarbij hem niet ontgaan was dat een hoeveelheid kots zich al klotsend een weg naar diens t-shirt had gebaand.
Gerry begon hysterisch te huilen en smeet de boekentas de lucht in, slechts luttele seconden later recht op de kop van het wijf landend. Mevrouw Klapschuif zette het alras zelf op een overgeven - de geur was immers dusdanig penetrant dat zelfs háár reukzin de witte vlag hees - en een ijzingwekkende, door merg en been gaande, slechts door hardnekkig gekots gestokte gil vulde de gang.
Klapschuif stortte zich - nog steeds hevig overgevend - op Mermans Gerry en rukte hem de haren van het hoofd. Oswald probeerde ondertussen de brokken enigszins te lijmen door met een zakdoek de grootste kotsbrokjes uit de haardos van de hysterisch Klapschuif te peuteren, toen plots de directeur ten tonele verscheen.
Nadat Gerry naar het hospitaal afgevoerd was en terwijl men mevrouw Klapschuif een dwangbuis aan het omsnoeren was, moest Oswald - de enige die de directeur in staat scheen verslag uit te brengen van het gebeuren - euh... verslag uitbrengen van het gebeuren.
"...dus hoewel ik door het stron... euh... mevrouw Klapschuif geschorst was - en dan nog voor iets waar ik niets aan kon doen: Gérry had die boekentas naar haar hoofd geworpen - heb ik toch nog de kotsbrokjes uit haar haar proberen peuteren, meneer..."
- "Een daad van pure naastenliefde, jongeman! Maak je over die schorsing maar geen zorgen, die is kwijtgescholden.
Maar die Gerry, die gaat er van lusten...! Eens hij uit die coma ontwaakt is, tenminste..."
0 reacties:
Een reactie plaatsen