Korneel Pölvrughtts "Hoe aambeien je seksleven kunnen vergallen" was sowieso al geen bestseller maar dat zich op de Boekenbeurs dermate weinig gegadigden rond zijn standje zouden verzamelen, had hij nooit durven vermoeden. De alcoholstift waarmee hij het boek zou signeren was alreeds uitgedroogd, toen de moegetergde auteur zich naar het standje van een bevriende schrijfster begaf.
Aldaar trof hij Marva Krotfuv, die haar boek "Mijn leven als moffenhoer" volop aan het promoten was. Ook zij leek te kampen met een zekere desinteresse vanwege Het Collectieve Geboekenwurmte.
Niet gehinderd door haar ietwat mannelijke uiterlijk, ging Korneel recht op zijn doel af.
"Marva, kind, wat zoudt gij doen mocht ik u zeggen dat ook ik enig Germaans bloed door mijn aad'ren heb lopen?"
De schrijfster bekeek hem met haar goede oog, doofde haar sigaret op zijn arm en sprak:
"Dat hangt af van de grootte uwer tros aambeien, stoere knaap..." en ze kneep een duimgrote puist temidden van haar met tatoeages gevulde voorarm uit.
Korneel veegde het uitknijpsel van zijn hemd, krabde zich in de paar plukken van schilfertjes vergeven haar die hij nog had en antwoordde stoutmoedig:
"Laat ons zeggen dat ik mijn poef overal met me meedraag, gij gort object mijner begeerte!"
Marva staakte het oppoetsen van haar glazen oog, stak het weer in haar kas en voelde nattigheid. Het soort nattigheid dat verliefde koppeltjes zo vaak voelen ter hoogte van de schaamstreek, in dit geval weliswaar gepaard gaand met een tot braakneigingen aanzettende walm.
Deze geur was ook enkele medeauteurs in de nabije omgeving niet ontgaan en alras kotste Arsène Cackdhoos, auteur van "De nare gevolgen van een vreemde achternaam", zijn boek én een fan die duidelijk op het verkeerde moment om een handtekening kwam vragen, onder, alvorens buiten westen te gaan, liggend in zijn eigen gal.
En terwijl het verliefde koppel haar uittocht inzette en men dhr. Cackdhoos weer bij bewustzijn probeerde te brengen, brachten enkele jobstudenten het verzamelde werk van Pölvrughtt en Krotfuv naar een verlaten hoekje van de parking en zetten het in de hens. En zo kon de mensheid weer op haar beide oren slapen, althans voor een nacht.
Aldaar trof hij Marva Krotfuv, die haar boek "Mijn leven als moffenhoer" volop aan het promoten was. Ook zij leek te kampen met een zekere desinteresse vanwege Het Collectieve Geboekenwurmte.
Niet gehinderd door haar ietwat mannelijke uiterlijk, ging Korneel recht op zijn doel af.
"Marva, kind, wat zoudt gij doen mocht ik u zeggen dat ook ik enig Germaans bloed door mijn aad'ren heb lopen?"
De schrijfster bekeek hem met haar goede oog, doofde haar sigaret op zijn arm en sprak:
"Dat hangt af van de grootte uwer tros aambeien, stoere knaap..." en ze kneep een duimgrote puist temidden van haar met tatoeages gevulde voorarm uit.
Korneel veegde het uitknijpsel van zijn hemd, krabde zich in de paar plukken van schilfertjes vergeven haar die hij nog had en antwoordde stoutmoedig:
"Laat ons zeggen dat ik mijn poef overal met me meedraag, gij gort object mijner begeerte!"
Marva staakte het oppoetsen van haar glazen oog, stak het weer in haar kas en voelde nattigheid. Het soort nattigheid dat verliefde koppeltjes zo vaak voelen ter hoogte van de schaamstreek, in dit geval weliswaar gepaard gaand met een tot braakneigingen aanzettende walm.
Deze geur was ook enkele medeauteurs in de nabije omgeving niet ontgaan en alras kotste Arsène Cackdhoos, auteur van "De nare gevolgen van een vreemde achternaam", zijn boek én een fan die duidelijk op het verkeerde moment om een handtekening kwam vragen, onder, alvorens buiten westen te gaan, liggend in zijn eigen gal.
En terwijl het verliefde koppel haar uittocht inzette en men dhr. Cackdhoos weer bij bewustzijn probeerde te brengen, brachten enkele jobstudenten het verzamelde werk van Pölvrughtt en Krotfuv naar een verlaten hoekje van de parking en zetten het in de hens. En zo kon de mensheid weer op haar beide oren slapen, althans voor een nacht.
2 reacties:
Cackdhoos :) hihi.
Zalig gewoon die teksten van u!
Een reactie plaatsen