De beste voetballer die ik ooit de Groene Wei heb zien betreden, was de Hongaar Zoltan Vètjkest. Vètjkest was een bijzonder veelbelovende linksbuiten uit Naftbak, een dorpje op ongeveer 40km van de stad Bezze, bekend om haar talloze geitenmelkerijen (stadsleuze: "Waar we alleen de geiten blauwe tepels trekken!", fdb.), die gezegend was met een fenomenale linker. Volgens jeugdtrainers was hij reeds van kleins af aan in staat vanop 35m de pet van iemands hoofd te trappen. Eén van die trainers wist me ook te vertellen dat hij, gedurende dat ene jaar bij de Duiveltjes dat hij trainer van Vètjkest was, een abnormaal hoog aantal ballen in het kruis te verduren had gekregen. Op de vraag of Vètjkest daar iets mee te maken had, antwoordde laatstgenoemde 20 jaar na datum niet, maar een grote glimlach verried zijn antwoord.
Het verhaal van Zoltan Vètjkest leest als een roman. Geboren als oudste zoon van een rattenmelker (niet iedereen kon zich een geit veroorloven, fdb.) en een zwaar mentaal gehandicapte vrouw, groeide hij op in een piepklein appartementje boven een bordeel en... onder een ander bordeel. Hij werd voornamelijk opgevoed door de hoeren die werkzaam waren in het gebouw. Naast het verorberen van een banaan in één hap, leerden ze hem het belang van een goeie traptechniek, maar terwijl de dames die granieten trap voornamelijk etaleerden op het scrotum hunner slechte klanten, beperkte Vètjkest zich tot één bal, gemaakt van een varkensblaas gevuld met afgedragen kousen.
Op zijn 14de werd Vètjkest gedwongen te kiezen tussen een bloeiende carrière in de kattenmelkerij (zijn vader had zich intussen opgewerkt, fdb.) of een opleiding aan één van de twee sportscholen die Hongarije destijds rijk was. Hij koos voor het tweede en werd al snel gegeerd wild op de transfermarkt. Hij trok uiteindelijk naar Lever en Eendracht Muilem, waar hij nog 34 jaar lang de linkerflank afschuimde, tegenspelers in de ballen trappend, petten van het hoofd schietend en vooral: zich dood zuipend.
Het verhaal van Zoltan Vètjkest leest als een roman. Geboren als oudste zoon van een rattenmelker (niet iedereen kon zich een geit veroorloven, fdb.) en een zwaar mentaal gehandicapte vrouw, groeide hij op in een piepklein appartementje boven een bordeel en... onder een ander bordeel. Hij werd voornamelijk opgevoed door de hoeren die werkzaam waren in het gebouw. Naast het verorberen van een banaan in één hap, leerden ze hem het belang van een goeie traptechniek, maar terwijl de dames die granieten trap voornamelijk etaleerden op het scrotum hunner slechte klanten, beperkte Vètjkest zich tot één bal, gemaakt van een varkensblaas gevuld met afgedragen kousen.
Op zijn 14de werd Vètjkest gedwongen te kiezen tussen een bloeiende carrière in de kattenmelkerij (zijn vader had zich intussen opgewerkt, fdb.) of een opleiding aan één van de twee sportscholen die Hongarije destijds rijk was. Hij koos voor het tweede en werd al snel gegeerd wild op de transfermarkt. Hij trok uiteindelijk naar Lever en Eendracht Muilem, waar hij nog 34 jaar lang de linkerflank afschuimde, tegenspelers in de ballen trappend, petten van het hoofd schietend en vooral: zich dood zuipend.
2 reacties:
Eendracht Muilem rocks aäa!
Succes met uw herexamens!
Ik besloot de bloggers van Liedekerke met een bezoek te plezieren. Ze zijn echter dun bezaaid; jouw blog is een van de weinige die daadwerkelijk tekst bevat. Dat is wel goed nieuws, daar er een laag aantal blogs per inwoners is, en dat zou impliceren dat we blogkampen kunnen creëren in Liedekerke. De blogbezoekers van Nelson Polfliet vs. de blogbezoekers van de wonderbaarlijke Chrissy Cleire, bijvoorbeeld. Elke blog zou zo minstens 1000 vaste, Liedekerke bezoekers moeten hebben - als je stelt dat er 11 blogs zijn voor ongeveer 11.000 inwoners, en elke Liedekerkenaar een computer heeft. De bezoekers die werden ingedeeld bij de blogs die enkel lege pagina's beduiden, lopen dan over naar de naar hun mening beste, 'levende' blog, en zo zou jij toch een aanzienlijk deel van de Liedekerkenaren achter je moeten kunnen scharen. Wat met die kampen te doen, weet ik niet. Men kan, als er uiteindelijk twee kampen met 5.500 Liedekerkenaren zijn, beide kampen tegen elkaar opzetten. Twee maffiabendes die elkaar bevechten, en het Liedekerkse territorium betwisten. Als je dit weerspiegelt op de werkelijkheid, bedoel ik eigenlijk dat onze eigen dorpsgenoten toch eenmaal een bezoek zouden moeten brengen aan onze blogs, daar we het enige 'cultureel erfgoed' van de gemeente zijn. Ik verwacht meer Liedekers chauvenisme, en vandaag aldus minstens 5.500 nieuwe bezoekers. Het verbaast me trouwens ietwat dat er niet meer Liedekerkse blogs zijn.
Bedankt voor de verbeteringen trouwens. Ik tracht foutloos te schrijven, correcties zijn aldus welgekomen. Liedekerke op de literaire kaart is een wel heel gewaagde intentie, me dunkt. Na het lezen van jouw blog lijkt me dat wel mogelijk.
Gegroet!
Een reactie plaatsen