De trein

'Excuseer, is deze plaats vrij?'
Ze keek me met haar grote ogen aan. Hier had ik driekwart treinrit op gewacht. Ik ging zitten op de lege plaats tegenover haar. Na veertig seconden - die er toch minstens vierenveertig of zelfs áchtenveertig leken - hield ik het niet meer.
'Ik euh... weet niet goed hoe ik het moet zeggen...'
Blijkbaar wist ik écht niet hoe ik het moest zeggen, want plots kreeg ik geen lucht meer. Hoestend, rochelend en reutelend, en met uitpuilende ogen hapte ik tevergeefs naar lucht. Elke poging tot het uitvoeren van een fatsoenlijk Heimlichmanoeuvre-op-mezelf faalde jammerlijk. Toen ik na enig fijn, gaaf rochelwerk eindelijk weer lucht kreeg en mijn kop weer een normale teint aannam, was ik te beschaamd om haar aan te kijken.
Na zeventien en een halve seconde sprak ik haar, met de overgave en het aplomb van iemand die een stier wil vloeren met een kopstoot, weer aan.
'Je kent me allicht niet, maar ik neem al enkele dagen dezelfde trein als jij en... ik kan mijn ogen niet van je afhouden. Ik hoop echt dat ik niet te euh... "hevig" overkom, ook al besef ik dat dat allicht wél het geval is. Ik wil met je praten, ik wil in je ogen kijken. Ik wil je voelen, ik wil met mijn vingers door je haar en over je zachte huid glijden. Ik wil je lieve woordjes in het oor fluisteren. Geef me alsjeblieft een kans. Ik weet dat ik niet de mooiste duif in het hok ben, maar is dát uiteindelijk waar het om draait? Is dát werkelijk alles? Draait het niet meer om wat ik denk, om wat ik voel? Zijn ogen uiteindelijk niet belangrijk dan die harige ronde buik? Dan dat overtollige vet ter hoogte van mijn borststreek? Dan die reet ter grootte van een uit de kluiten gewassen biervat? Lieve schat, kon je maar in mijn ogen lezen wat in mijn hart geschreven staat! Ik zou alles voor je doen, alles wat je maar wil! Ik zou de oceaan overzwemmen om een glimp van je op te vangen! Ik zou naar het einde van de horizon lopen om je zachte parfum te kunnen ruiken! Ik... ik... Ik hou van je!'
Ik had de zin nog maar net uitgesproken of ik wist al dat ik te ver gegaan was. Dit was té plots. Ze dacht vast dat ik gek ben. Dat ik dit op voorhand had uitgeschreven, maar dan in stront, op de muur van de isoleercel van het gesticht waaruit ik net ben ontsnapt. Ze vroeg zich nu vast af of ik de dwangbuis onderweg gedumpt had, of ze gewoon meedroeg in mijn rugzak. Maar ik wás geen gek. Ik was níet ontsnapt. Ik was gewoon verliefd. Wist ik veel hoe het kwam dat ik verliefd was op een meisje dat ik van haar noch pluim kende! De stilte werd stilaan ondraaglijk. Komaan lieve schat, beantwoord mijn liefde!

- 'Je suis désolée, je ne comprends pas le néerlandais.'