Anders

Sören kwam die dag vroeger thuis dan Anders. Sören en Anders waren een Deens koppel. Het soort koppel dat zich al eens verloor in een Roze Rodeo, doch dit geheel terzijde; Sören kwam die dag vroeger thuis dan Anders.
"Vreemd," dacht Sören, "Anders is anders zelden of nooit te laat. Er zal toch niets gebeurd zijn?"
Maar Sörens woorden waren nog niet koud of daar ging reeds de bel. Sören opende de voordeur en daar stond Anders, anders dan anders.
"Ik weet wat je gaat vragen..."
- "Oh? Wat dan?"
- "Je gaat vragen waar mijn schoenen heen zijn."
- "Wat anders?"
- "DAT JE GAAT VRAGEN WAAR MIJN SCHOENEN HEEN ZIJN!"
Sören voelde de haat in zich opborrelen. Anders had zich wel vaker bezondigd aan het sabbelen aan de plompe tiet der debiliteit. Telkens weer had Sören zijn bloed voelen koken, doch elke keer weer had hij zich kunnen beheersen. Maar deze keer niet. Deze keer was Anders te ver gegaan. En deze keer zou Sören zijn woede niet kanaliseren door middel van het uitwrijven zijner stront op de muren van de woonkamer, zoals zijn therapeut, Prof. Dr. Jos Stofregen, gediplomeerd psychiater en fervent amateur-polsstokspringer, hem destijds, na een zestien uur-durende marathonsessie, aangeraden had. Deze keer zou hij niet in een vaas kotsen en deze door middel van een loeiharde (vrije) trap het zwerk - en de tuin van de buren - in jagen. Deze keer niet. Deze keer was... anders.
Sörens wangen werden helrood, bijna paars. Enkele adertjes in zijn ogen waren gebarsten en de dikkere en prominenter aanwezige ader die zijn voorhoofd in twee helften verdeelde, leek zich in een discotheek te wanen, in die zin dat de snelheid en kracht waarmee de ader het bloed door Sörens kop stuwde, niet zou misstaan hebben in een keet waar de kreet "Broek af, tetten bloot, Hollandse hoeren!" nog iets betékent. Waar dit nog géén loze woorden zijn.
"Zo kan het niet langer, Anders. Liefde is méér dan tweemaal daags je snikkel in mijn hol duwen. We zijn met twéé in deze relatie en je dient rekening met mij te houden. Anders wordt je maar andermans Anders, Anders. Of nóg anders ga je maar terug bij je vorige liefje. Dan ben je weer Annemans' Anders. Alleszins, het moet Anders, anders. Of nee, andersom."
- "Maar... hoe bedoel je; 'anders'?"
- "Hoe bedoel je, Anders?"
- "Ik bedoel... hoe zou jij 'anders' definiëren?"
- "Als een prachtwezen met een mooie onthaarde borst, voorzien van een geile tepelpiercing. Mocht men mij vragen: "Sören, hoe zou jij 'Anders' definiëren?" zou ik dát antwoorden, en vragen hoe je 'Anders' anders zou definiëren."
- "Maar neen...!"
- "Niet goed? Moet het anders?"
- "Neen, ik bedoel..."
- "Wat wil je nu eigenlijk, Anders?"
- "Wat wil jíj anders?! Dat vraag ik je hier nu al vijf minuten!"
- "Ik wil jou, Anders."
- "Maar hoe dan?! Hoe wil je me dan anders?!"
- "Hier en nu." Sören duwde Anders tegen de muur en zijn tong hartstochtelijk in diens keelgat.
"Wacht even," zei Sören, en hij verdween richting keuken. Enkele ogenblikken later stond hij weer in de inkomhal. Naakt, met olijfolie ingestreken en met een literpot vaseline in zijn knuisten geklemd.
"Hoe kan het ook anders..." stamelde Anders.
Later die nacht verliet Anders het pand, zijn tred enigszins anders dan anders.